Μια Πρέζα Αγάπης στην Άκρη του Ακρωτηρίου
아크로티리 끝에서의 사랑 한 꼬집 💛
Παραμονή της μεγάλης γιορτής της Παναγιάς Χρυσοπηγής
στη Σίφνο και το νησί μοσχοβολούσε θυμάρι, θαλασσινό αλάτι και προσμονή.
시프노스에서 파나기아 흐리소피기
대축제 전날, 섬에는 타임 향과 바다 소금 향, 그리고 기다림이 가득했다.
Από τα χαράματα ο κόσμος είχε
κατέβει στην Κολυμπήθρα, στην άκρη του Ακρωτηρίου, για τον αγιασμό. Τα καΐκια
λικνίζονταν σαν να έγνεφαν «καλή χρονιά», οι καμπάνες έσμιγαν με τον άνεμο και
τα τραπέζια στρώνονταν για το μεγάλο πανηγύρι.
새벽부터 사람들은
아크로티리 끝 콜림비트라로
내려와 축복식을 기다렸다.
작은 배들은 “새해 복 많이” 인사하듯 흔들렸고
종소리는 바람과 섞였으며
큰 축제를 위해 식탁들이 차려졌다.
Λίγο πιο πίσω από τις μεγάλες
σούβλες, σε μια γωνιά που δεν τη χτυπούσε ο ήλιος αλλά τη χάιδευε η θάλασσα,
έστησε το καζάνι της η Χρυσοπηγή Σιφναία.
큰 꼬치구이들 뒤쪽, 햇빛은 닿지 않지만 바닷바람이
스치는 한 구석에서
흐리소피기 시프노스 여인이 자신의 솥을 걸었다.
Χήρα.
과부.
Δύο παιδιά.
두 아이.
Και ένα όνειρο που έβραζε πιο
δυνατά κι από τα ρεβίθια της.
그리고 그녀의 병아리콩보다
더 뜨겁게 끓고 있는 하나의 꿈이 있었다.
Κανείς δεν την είχε εμπιστευτεί
ποτέ για βοηθό μάγειρα. «Γυναίκα; Σε κουζίνα;» της έλεγαν με εκείνο το χαμόγελο
που κόβει σαν μαχαίρι. Μα εκείνη δεν θύμωνε. Έπλενε τα χέρια της, έδενε την
ποδιά και περίμενε το επόμενο πανηγύρι.
아무도 그녀를 조리 보조로 신뢰한 적이 없었다. “여자가? 주방에서?”라고 칼처럼 날카로운 미소로 말하곤 했다. 하지만 그녀는 화내지 않았다. 손을 씻고 앞치마를 매고 다음 축제를 기다렸다.
Εκείνη τη μέρα μαγείρευε τη
ρεβιθάδα της.
그날 그녀는 병아리콩 스튜를 끓이고 있었다.
🌿 Η ρεβιθάδα της Χρυσοπηγής
🌿 흐리소피기의
병아리콩 스튜
Υλικά:
재료:
1 κιλό ρεβίθια (μουλιασμένα όλη
νύχτα)
하룻밤 불린 병아리콩 1kg
2 μεγάλα κρεμμύδια ψιλοκομμένα
잘게 썬 큰 양파 2개
1 φλιτζάνι καλό ελαιόλαδο
좋은 올리브오일
1컵
2 φύλλα δάφνης
월계수 잎 2장
Αλάτι & φρεσκοτριμμένο πιπέρι
소금과 갓 간 후추
Χυμό από 1 λεμόνι
레몬즙 1개
Και στο τέλος… μια πρέζα αγάπης.
그리고 마지막에…
사랑 한 꼬집.
Εκτέλεση:
조리법:
Στο πήλινο καζάνι ρίχνει τα
ρεβίθια, τα κρεμμύδια και το λάδι. Τα σκεπάζει με νερό και τα αφήνει να
σιγοβράζουν αργά — όπως ωριμάζουν τα όνειρα. Προσθέτει δάφνη, αλάτι, πιπέρι.
Όταν δέσει το φαγητό και χυλώσει τρυφερά, στύβει το λεμόνι για φως.
토기 솥에 병아리콩,
양파, 올리브오일을 넣는다. 물을 붓고 꿈이 익어가듯
천천히 끓인다. 월계수 잎, 소금, 후추를 더한다. 음식이 걸쭉하고
부드럽게 졸아들면 레몬즙을
넣어 빛을 더한다.
Και πριν κατεβάσει το καζάνι από
τη φωτιά, κλείνει τα μάτια για μια στιγμή. Εκεί ρίχνει την πρέζα αγάπης.
그리고 불에서 솥을 내리기 전 잠시 눈을 감는다. 그 순간 사랑 한 꼬집을 넣는다.
«Για να θυμάται το φαγητό ποιον
ταΐζει», έλεγε.
“이 음식이 누구를 먹이는지 기억하도록.”
그녀는 말했다.
Μα στην αρχή, κανείς δεν πλησίαζε.
하지만 처음에는 아무도 다가오지 않았다.
Οι μυρωδιές από τα μεγάλα τραπέζια
σκέπαζαν τη δική της. Οι φωνές ήταν πιο δυνατές από το άρωμά της.
큰 식탁들의 냄새가 그녀의 향을 덮었다. 사람들의
목소리는 그녀의 향기보다
더 컸다.
Η Χρυσοπηγή ανακάτευε σιωπηλά. Δεν
ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε αόρατη.
흐리소피기는 조용히 저었다. 자신이 보이지 않는 존재처럼
느낀 것은 처음이 아니었다.
Κι όμως, η αγάπη έχει πείσμα.
그럼에도 사랑은 끈질기다.
Πρώτα ήρθε ένα μικρό κορίτσι.
먼저 한 어린 소녀가 다가왔다.
«Θεία, μυρίζει σαν το σπίτι μου.»
“아주머니,
우리 집 냄새 같아요.”
Μετά ένας γέρος ναυτικός.
그 다음 한 노년의 선원이 왔다.
«Δώσε μου ένα πιάτο. Να θυμηθώ τη
μάνα μου.»
“한 접시 주세요. 어머니를 떠올리고
싶습니다.”
Και ύστερα ήρθαν κι άλλοι. Όχι
γιατί ήταν της μόδας. Όχι γιατί είχε ταμπέλα. Αλλά γιατί κάτι τους ζέστανε από
μέσα.
그리고 다른 사람들도
찾아왔다. 유행이라서도, 간판이 있어서도 아니었다.
그 안에서 무언가가
그들을 따뜻하게 했기 때문이다.
Το καζάνι άδειασε πριν βασιλέψει ο
ήλιος.
해가 지기 전에 솥은 비워졌다.
Ένας επισκέπτης μάγειρας από την
Αθήνα, που δοκίμασε σχεδόν τυχαία, έμεινε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα.
우연히 맛본 아테네에서
온 한 요리사는
몇 초간 말을 잃었다.
«Αυτό δεν διδάσκεται εύκολα», της
είπε. «Αν ποτέ αποφασίσεις να σπουδάσεις, έλα να με βρεις.»
“이 맛은 쉽게 배울 수 없습니다. 언젠가 배우기로 결심하면
저를 찾아오세요.”라고 말했다.
Η Χρυσοπηγή δεν ένιωσε θρίαμβο.
Ένιωσε δικαίωση.
흐리소피기는 승리를 느끼지 않았다. 단지 정당함을 느꼈다.
Το βράδυ, κάτω από τα φώτα της
γιορτής, κάθισε με τα παιδιά της στην άκρη του βράχου. Η θάλασσα έλαμπε και η
εκκλησία της Παναγιάς Χρυσοπηγής στεκόταν φωτισμένη πάνω στον βράχο, σαν να
χαμογελούσε.
밤이 되어 축제의 불빛 아래 그녀는 아이들과
바위 끝에 앉았다. 바다는 빛났고 파나기아 흐리소피기
교회는 바위 위에서 미소 짓는 듯 환하게 서 있었다.
«Μάνα, γιατί άρεσε τόσο;» ρώτησε ο
μικρός.
“엄마, 왜 이렇게 인기가 많았어요?”
작은 아이가 물었다.
Εκείνη χάιδεψε τα μαλλιά του.
그녀는 아이의 머리를 쓰다듬으며 말했다.
«Γιατί οι άνθρωποι πεινάνε για
αγάπη περισσότερο απ’ όσο νομίζουν.»
“사람들은 자신이 생각하는 것보다 더 사랑에 굶주려 있기 때문이란다.”
Και το καζάνι της, άδειο πια,
μύριζε ακόμα ζεστασιά.
그리고 빈 솥에서는
여전히 따뜻한 향이 남아 있었다.
Μερικοί πιστεύουν πως αξία έχει
μόνο ό,τι φωνάζει δυνατά. Όμως καμιά φορά ο κόσμος αλλάζει αθόρυβα σ’ ένα
καζάνι που σιγοβράζει στην άκρη.
어떤 사람들은 크게 외치는 것만이 가치 있다고 믿는다. 하지만 때로 세상은 구석에서 조용히 끓는 솥 하나로 변화한다.
Αναρωτιέμαι…
궁금하다…
πόσες φορές προσπερνάμε το
ταπεινό, το απλό, το αθέατο;
우리는 얼마나 자주 소박하고 단순하며
보이지 않는 것을 지나쳐 왔는가?
πόσα ταλέντα μένουν στην άκρη
επειδή δεν ταιριάζουν στην «εικόνα» που έχουμε στο μυαλό μας;
우리 머릿속의 ‘이미지’와 맞지 않는다는 이유로 얼마나 많은 재능이 버려졌을까?
Κι αν τελικά το μυστικό δεν είναι
ούτε τα πτυχία ούτε οι ταμπέλες, αλλά αυτό που ρίχνεις την τελευταία στιγμή,
εκεί που κανείς δεν βλέπει;
그리고 만약 비밀이 학위도, 간판도 아니라 아무도 보지 않는 마지막 순간에 넣는 그것이라면?
Ίσως η ζωή, όπως και η ρεβιθάδα,
να θέλει χρόνο. Ίσως να θέλει πίστη. Μα πάνω απ’ όλα, θέλει μια πρέζα αγάπης.
삶도 병아리콩 스튜처럼
시간이 필요하고 믿음이 필요하며 무엇보다
사랑 한 꼬집이 필요할지도 모른다.
Και το ερώτημα μένει:
그리고 질문은 남는다:
Μεταξύ μας… εσύ, τι ρίχνεις στο
δικό σου καζάνι;
우리끼리 말인데… 당신은 당신의 솥에 무엇을 넣고 있나요?🌿
.webp)
