Μια Πρέζα Αγάπης στην Άκρη του Ακρωτηρίου

Μια Πρέζα Αγάπης στην Άκρη του Ακρωτηρίου

Παραμονή της μεγάλης γιορτής της Παναγιάς Χρυσοπηγής στη Σίφνο και το νησί μοσχοβολούσε θυμάρι, θαλασσινό αλάτι και προσμονή.

Από τα χαράματα ο κόσμος είχε κατέβει στην Κολυμπήθρα, στην άκρη του Ακρωτηρίου, για τον αγιασμό. Τα καΐκια λικνίζονταν σαν να έγνεφαν «καλή χρονιά», οι καμπάνες έσμιγαν με τον άνεμο και τα τραπέζια στρώνονταν για το μεγάλο πανηγύρι.

Λίγο πιο πίσω από τις μεγάλες σούβλες, σε μια γωνιά που δεν τη χτυπούσε ο ήλιος αλλά τη χάιδευε η θάλασσα, έστησε το καζάνι της η Χρυσοπηγή Σιφναία.

Χήρα.
Δύο παιδιά.
Και ένα όνειρο που έβραζε πιο δυνατά κι από τα ρεβίθια της.

Κανείς δεν την είχε εμπιστευτεί ποτέ για βοηθό μάγειρα. «Γυναίκα; Σε κουζίνα;» της έλεγαν με εκείνο το χαμόγελο που κόβει σαν μαχαίρι. Μα εκείνη δεν θύμωνε. Έπλενε τα χέρια της, έδενε την ποδιά και περίμενε το επόμενο πανηγύρι.

Εκείνη τη μέρα μαγείρευε τη ρεβιθάδα της.

 Η ρεβιθάδα της Χρυσοπηγής

Υλικά:

• 1 κιλό ρεβίθια (μουλιασμένα όλη νύχτα)
• 2 μεγάλα κρεμμύδια ψιλοκομμένα
• 1 φλιτζάνι καλό ελαιόλαδο
• 2 φύλλα δάφνης
• Αλάτι & φρεσκοτριμμένο πιπέρι
• Χυμό από 1 λεμόνι

Και στο τέλος… μια πρέζα αγάπης.

Εκτέλεση:
Στο πήλινο καζάνι ρίχνει τα ρεβίθια, τα κρεμμύδια και το λάδι. Τα σκεπάζει με νερό και τα αφήνει να σιγοβράζουν αργά — όπως ωριμάζουν τα όνειρα. Προσθέτει δάφνη, αλάτι, πιπέρι. Όταν δέσει το φαγητό και χυλώσει τρυφερά, στύβει το λεμόνι για φως.
Και πριν κατεβάσει το καζάνι από τη φωτιά, κλείνει τα μάτια για μια στιγμή. Εκεί ρίχνει την πρέζα αγάπης.

«Για να θυμάται το φαγητό ποιον ταΐζει», έλεγε.

Μα στην αρχή, κανείς δεν πλησίαζε.

Οι μυρωδιές από τα μεγάλα τραπέζια σκέπαζαν τη δική της. Οι φωνές ήταν πιο δυνατές από το άρωμά της.

Η Χρυσοπηγή ανακάτευε σιωπηλά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ένιωθε αόρατη.

Κι όμως, η αγάπη έχει πείσμα.

Πρώτα ήρθε ένα μικρό κορίτσι.
«Θεία, μυρίζει σαν το σπίτι μου.»

Μετά ένας γέρος ναυτικός.
«Δώσε μου ένα πιάτο. Να θυμηθώ τη μάνα μου.»

Και ύστερα ήρθαν κι άλλοι. Όχι γιατί ήταν της μόδας. Όχι γιατί είχε ταμπέλα. Αλλά γιατί κάτι τους ζέστανε από μέσα.

Το καζάνι άδειασε πριν βασιλέψει ο ήλιος.

Ένας επισκέπτης μάγειρας από την Αθήνα, που δοκίμασε σχεδόν τυχαία, έμεινε σιωπηλός για λίγα δευτερόλεπτα.

«Αυτό δεν διδάσκεται εύκολα», της είπε. «Αν ποτέ αποφασίσεις να σπουδάσεις, έλα να με βρεις.»

Η Χρυσοπηγή δεν ένιωσε θρίαμβο.
Ένιωσε δικαίωση.

Το βράδυ, κάτω από τα φώτα της γιορτής, κάθισε με τα παιδιά της στην άκρη του βράχου. Η θάλασσα έλαμπε και η εκκλησία της Παναγιάς Χρυσοπηγής στεκόταν φωτισμένη πάνω στον βράχο, σαν να χαμογελούσε.

«Μάνα, γιατί άρεσε τόσο;» ρώτησε ο μικρός.

Εκείνη χάιδεψε τα μαλλιά του.
«Γιατί οι άνθρωποι πεινάνε για αγάπη περισσότερο απ’ όσο νομίζουν.»

Και το καζάνι της, άδειο πια, μύριζε ακόμα ζεστασιά.

Μερικοί πιστεύουν πως αξία έχει μόνο ό,τι φωνάζει δυνατά.
Όμως καμιά φορά ο κόσμος αλλάζει αθόρυβα σ’ ένα καζάνι που σιγοβράζει στην άκρη.

Αναρωτιέμαι…
πόσες φορές προσπερνάμε το ταπεινό, το απλό, το αθέατο;
Πόσα ταλέντα μένουν στην άκρη επειδή δεν ταιριάζουν στην «εικόνα» που έχουμε στο μυαλό μας;

Κι αν τελικά το μυστικό δεν είναι ούτε τα πτυχία ούτε οι ταμπέλες,αλλά αυτό που ρίχνεις την τελευταία στιγμή , εκεί που κανείς δεν βλέπει;

Ίσως η ζωή, όπως και η ρεβιθάδα, να θέλει χρόνο.
Ίσως να θέλει πίστη.
Μα πάνω απ’ όλα,
θέλει μια πρέζα αγάπης.

Και το ερώτημα μένει:

Μεταξύ μας…
εσύ, τι ρίχνεις στο δικό σου καζάνι; 

---