Κάπου βαθιά μέσα στη γη,
εκεί που η καρδιά του κόσμου χτυπάει πιο δυνατά, γεννιούνται τα ηφαίστεια. Δεν
είναι απλώς ρωγμές ή εκρήξεις , όχι είναι ιστορίες. Ναι, ιστορίες που οι άνθρωποι, από
τα αρχαία κιόλας χρόνια, προσπάθησαν να καταλάβουν… και τελικά τις έντυσαν με
θεούς. Ναι, όπως …ακούσατε!
Μεταξύ μας… πώς αλλιώς να
εξηγήσεις κάτι τόσο εντυπωσιακό και τρομακτικό μαζί; Είναι λιγάκι δύσκολο δεν
νομίζετε;
Οι αρχαίοι Έλληνες
φαντάστηκαν τον Ήφαιστο, τον θεό της φωτιάς και της μεταλλουργίας, να δουλεύει
ακούραστα μέσα στα ηφαίστεια, σφυρηλατώντας όπλα για θεούς και ήρωες. Κάθε έκρηξη;
Ίσως ένα χτύπημα του σφυριού του λίγο πιο δυνατό απ’ ό,τι έπρεπε…
Από την άλλη οι Ρωμαίοι,
Ναι, όπως το …ακούτε , έδωσαν το ίδιο πάθος στον Βουλκάνο, έναν θεό εξίσου
φλογερό, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Και κάπως έτσι, το ίδιο το όνομα
«ηφαίστειο» (volcano) γεννήθηκε από εκείνον.
Ας πάμε τώρα στην άλλη
άκρη του κόσμου, στην Πολυνησία. Εκεί, λοιπόν, οι Πολυνήσιοι έβλεπαν τη λάβα
σαν κάτι πώς να το πούμε, σαν κάτι πιο… προσωπικό. Η θεά Πέλε, πανέμορφη αλλά
και οξύθυμη επίσης, ούτε μια στιγμή δεν έκρυβε τα συναισθήματά της. Όταν
θύμωνε; Η γη άνοιγε στα δύο και τότε η
φωτιά ξεχυνόταν, σαν μια καρδιά που δεν άντεξε άλλο να σωπαίνει.
Και τώρα οι Ινδιάνοι. Εκείνοι
μιλούσαν για θεούς όπως ο Λάο και ο Σκελ. Και οι δύο ήταν τα πνεύματα της
φωτιάς και της γης, που κρατούσαν την ισορροπία ανάμεσα στη δημιουργία και την
καταστροφή. Λεπτή ισορροπία δεν νομίζετε;
Μήπως αυτό είναι τελικά
τα ηφαίστεια; Μια υπενθύμιση ότι η
καταστροφή και η δημιουργία είναι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος; Για σκεφτείτε το. Η λάβα που καίει τα πάντα,
γίνεται μετά γόνιμο έδαφος. Το τέλος, που πάντα κουβαλάει μέσα του μια αρχή.
Και τώρα…
Μεταξύ μας… ίσως οι άνθρωποι δεν θεοποίησαν τα ηφαίστεια επειδή
τα φοβήθηκαν. Ίσως τα θεοποίησαν γιατί αναγνώρισαν μέσα τους κάτι πολύ γνώριμο,
κάτι αρχέγονο. Το πάθος, την ένταση, τον
θυμό, αλλά και τη δύναμη να ξαναγεννηθείς από τις στάχτες σου.
Βάνα Σμπαρούνη
.webp)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου