Το πούρο που ήθελε να γίνει σύννεφο

Το πούρο που ήθελε να γίνει σύννεφο 

“…ένα μικρό ταξίδι στο χθες και στο σήμερα”  

Κάποτε, σε μια ζεστή γωνιά της Καραϊβικής , φύλλα καπνού στέγνωναν κάτω από τον ήλιο και δεν είχαν ιδέα ότι ετοιμάζονταν για καριέρα διεθνούς φήμης. Οι ιθαγενείς Ταΐνο τα τύλιγαν προσεκτικά, όχι για επίδειξη, αλλά για τελετουργία — για εκείνες τις στιγμές που ο άνθρωπος κοιτά τον ουρανό  και θέλει ο καπνός του να φτάσει λίγο πιο ψηλά από τη σκέψη του.

Όταν έφτασε ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1492, οι ναύτες του είδαν ανθρώπους να κρατούν δεμάτια αποξηραμένων φύλλων καπνού τυλιγμένα σε κυλινδρικό σχήμα. Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που δοκίμασαν το “περίεργο έθιμο” ήταν ο Ροντρίγκο ντε Χερέθ και ο Λουίς ντε Τόρες, και λέγεται ότι οι γείτονές τους νόμιζαν πως είχαν δαιμονιστεί από τον καπνό!

Το πούρο δεν έμεινε εκεί. Ξεκίνησε το ταξίδι του στην Ευρώπη :

• Ο Jean Nicot το λάτρεψε τόσο που το διέδωσε στη Γαλλία, και από το όνομά του προέκυψε η λέξη “νικοτίνη” .
• Στην Αγγλία, ο Sir Walter Raleigh το εισήγαγε, προκαλώντας μικρές περιπέτειες σε αυλές και καφενεία.

Και φυσικά, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε την Αβάνα . Η Αβάνα έγινε παγκόσμιο σύμβολο ποιότητας. Τα πούρα μεγάλωναν σε χώμα που τα αγκάλιαζε ο ήλιος , και όταν τύλιγαν τα φύλλα με προσοχή, έμοιαζε σαν να ετοιμάζονταν για ταξίδι σε όλο τον κόσμο ️. Μάρκες όπως η Cohiba και η Montecristo έγιναν μυθικές , όχι μόνο για τη γεύση αλλά και για την ιστορία που κουβαλούσαν.

Μα το πούρο ποτέ δεν έπαψε να είναι, κατά βάθος, ένα φιλόδοξο φύλλο . Καίγεται αργά . Δεν βιάζεται. Δεν κάνει θόρυβο. Απλώς μετατρέπεται σε καπνό , και ο καπνός, παιχνιδιάρικος όπως είναι, αρχίζει να ζωγραφίζει σχήματα στον αέρα. Κύκλους . Σπείρες . Μικρά ερωτηματικά .

Ίσως γι’ αυτό το πούρο έμεινε στις ιστορίες . Όχι γιατί ήταν απαραίτητο. Αλλά γιατί συνόδευε τις παύσεις. Εκείνα τα λεπτά που ο άνθρωπος καθόταν, χαμογελούσε ελαφρά  και σκεφτόταν κάτι που δεν έλεγε σε κανέναν.

Σήμερα, ξέρουμε περισσότερα. Ξέρουμε και τις σκιές του . Κι έτσι το βλέπουμε αλλιώς — περισσότερο σαν εικόνα μιας άλλης εποχής , σαν αντικείμενο που κουβαλά τον ρυθμό ενός κόσμου πιο αργού.

 Μεταξύ μας… ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό μυστικό του πούρου:
Όχι ο καπνός.
Αλλά η παύση πριν από τον επόμενο στοχασμό… ή, αν είσαι το πούρο, η ευκαιρία να γίνεις το πιο παιχνιδιάρικο σύννεφο του κόσμου .

Βάνα Σμπαρούνη